LISTA EPSTEINA

Nr 9 (969), tygodnik, 27 lutego – 5 marca 2026 r. – gazeta warszawska

W tej historii wszystko układa się jak w filmie – o niewyszukanym scenariuszu, zresztą – na temat szajki rządzącej światem. Mamy w niej zdeprawowane do szpiku kości elity satanistyczne, mamy kompleks wojskowo-przemysłowo-wywiadowczo-farmaceutyczny, mamy FBI, CIA i wszystkie agencje federalne oraz Mossad mamy. Mamy Biały Dom wtajemniczony w sprawę, Hollywood, który „jest w to zamieszany”, mamy „królewską” rodzinę „w to zamieszaną” i wreszcie, bo jakżeby inaczej mamy, „świat bankowości i finansów”, i Rothschildów też mamy.

„Byłeś ostrożny, byłeś super ostrożny jak łasica, byłeś czujny jak chrabąszcz, jak gajowy” – nie mógł się nachwalić przebiegłości Kilera gangster „Siara”. Człowiek, który zabiera się do brudnej ro­boty, musi zachować daleko idącą przezorność. Tak jest w przy­padku „kilerów”, i tak też jest w przypadku gryzipiórków, ta­kich jak ja, zabierających się do odwalania tej kupy gnoju, jaką bez wątpienia są akta Epsteina.

Mrożek wezwany na pomoc Podczas lektury tekstów opisu­jących i komentujących sprawę zwyrodniałego miliardera Jeffreya Epsteina, przypomniałem sobie jedno z opowiadań Sła­womira Mrożka. Tytułu nie pamiętam, dokładnie treści rów­nież, ale istotę sprawy, a ta jest tu najważniejsza, odtworzę. Otóż rzecz dzieje się w przedziale wa­gonu kolejowego. Oprócz nar­ratora znajduje się tam jeszcze kilka innych osób, m.in. zakonnik i mężczyzna przystojny inaczej. Ponieważ opowiadanie powstało, zanim na salony literackie, i inne, wkroczyła „z prędkością błyska­wicy”, polityczna poprawność niczym w utworze „Ballada wrze­śniowa” Jacka Kaczmarskiego Armia Czerwona do Polski 17 września roku pamiętnego – więc zanim jeszcze narzucono nam, jakich pojęć możemy uży­wać, a jakich nie, Mrożek posłu­żył się nonszalancko terminem „garbus” na wzmiankowanego mężczyznę. Który wszak nie był żadnym tam „garbusem”, był, co najwyżej, w kryzysie przystojności, chwilowym rzecz ja­sna, wszak kryzysy mają to do siebie, że mijają, tak jak postać tego świata. „Nawet najdłuższa żmija mija” – mówił mój kolega w takich sytuacjach. Powróćmy do opowiadania. Wspomniane osoby ostentacyjnie, a nawet, jak się zdawało narratorowi, prowo­kacyjnie podkreślały swoje i tak przecież rzucające się w oczy ce­chy. Zakonnik w chwili, gdy po­ciąg ruszył, uczynił zamaszysty znak krzyża, przy okazji opada­jący szeroki rękaw habitu obnażył tatuaż, jaki nosił na przedramie­niu ów rzekomy duchowny. Tu znów dygresja historyczna dla młodszych Czytelników. Opo­wiadanie powstało w czasach, gdy tatuaże nosili głównie ludzie z marginesu. Dziś właściwie też, z tym że nazywamy ich celebrytami. Garbus, przez nikogo o to nie proszony, z własnej nieprzy­muszonej woli, zaczął opowiadać genezę swojego garbu: „Bujałem się na krześle i spadłem z niego”. Nie wiem, jak dziś, ale w mo­ich, a i jak z tego wynika również Mrożka czasach, mamy straszyły wiercące się na krzesłach dzieci, że jak nie będą siedzieć spokojnie na krześle, to spadną z niego, pęk­nie im kręgosłup i dostaną garbu. Narracja opowiadania podkre­ślała, że zakonnik był „za bar­dzo” zakonnikiem (co przejawiło się w jeszcze kilku innych, oprócz zamaszystego przeżegnania się, „pobożnych” gestach i słowach), podobnie jak garbus był garbu­sem zbyt ostentacyjnie. Zresztą problem, że coś jest „za bardzo” sobą, często pojawiał się w twór­czości Sławomira Mrożka. „Za bardzo”, czyli doskonale wpi­suje się w swój własny stereotyp i mimo, że „swój własny”, przecież nie przez siebie stworzony. Skoro tak, to jego autentyczność jest mocno podejrzana, by nie powie­dzieć – fałszywa. Czyż nie to miał na myśli Witold Gombrowicz,

gdy w „Trans-Atlantyku” wkładał w usta bohatera słowa: „Nie lubię ja, gdy Masło zbyt Maślane, Klu­ski zbyt Kluskowe, Jagły zbyt Ja­glane, a Krupy zbyt Krupne”?

Tak też było w opowiadaniu Mrożka „zbyt Maślany” zakon­nik okazał się przebierańcem, po­dobnie jak „zbyt Krupny” garbus.

Wpuszczanie w maliny?

Bo w tej historii wszystko układa się jak w filmie – o niewyszuka­nym scenariuszu, zresztą – na te­mat szajki rządzącej światem. Mamy w niej zdeprawowane do szpiku kości elity satanistyczne, mamy kompleks wojskowo-przemysłowo-wywiadowczo-farmaceutyczny, mamy FBI, CIA i wszystkie agencje federalne oraz Mossad mamy. Mamy Biały Dom wtajemniczony w sprawę, Holly­wood, który „jest w to zamieszany”, mamy „królewską” rodzinę „w to zamieszaną” i wreszcie, bo jak­żeby inaczej mamy, „świat banko­wości i finansów”, i Rothschildów też mamy. W korespondencji mejlowej z 28 lutego 2016 r. z globalistycznym technokratą Peterem Thielem Epstein stwierdził: „Jak zapewne wiesz, reprezen­tuję Rothschildów”, po czym wy­syła coś, co brzmi jak zaproszenie dla Thiela, aby odwiedził jego prywatną wyspę, pisze w „Gaze­cie Finansowej” Leo Hohmann, cytowany w poprzednim nume­rze „WG” przez panią red. Aldonę Zaorską. Gdybym ja reprezen­tował Rothschildów (mój Boże!), to nie pisałbym o tym zaszczy­cie do kogoś takiego jak słynny globalistyczny technokrata Pe­ter Thiel, bo Peter Thiel wie­działby o fakcie równie dobrze jak ja, a może nawet jeszcze lepiej i jeszcze wcześniej. I to w dodatku w mejlu (w Internecie nic nie gi­nie). Więc niby po co? Żeby wyjść na niedyskretnego pyszałka? Bo przecież takie sprawy utrzymy­wane są w dyskrecji. Skoro ja to wiem, to tym bardziej świadomy tego stanu rzeczy musiał być Ep­stein, który choć ciężko zbo­czony, swój rozum miał.

Jeffrey Epstein działał jako wy­rafinowany agent izraelskiego wywiadu, mający na celu kom­promitację i szantażowanie świa­towych przywódców – donosi Geopolitics Prime, cytowany przez Hohmanna. Tu znów po­jawia się stereotyp całej sfory „światowych przywódców” trzy­manej na smyczy i szczekającej z klucza, który podsuwają jej pod nos myśliwi dobrze znanej, rów­nież ze stereotypów, prowenien­cji. Red. Stanisław Michalkiewicz mówi o nich, że są „z korzeniami”. Zbyt dużo strun stereotypów jest tu „szarpanych”, aby można było całkowicie zaufać prostemu przekazowi, który wyłania się, podobno, z milionów (sic!) stron dokumentów ujawnionych 30 stycznia przez Departament Sprawiedliwości. Zresztą zgod­nie z ustawą o przejrzystości akt Epsteina, podpisaną w Sta­nach Zjednoczonych 19 listopada 2025 r., nakazującą upublicznić w ciągu 30 dni wszystkie tajne dokumenty dotyczące Epste­ina i jego wspólniczki Ghislaine Maxwell.

Dokumentów kupa

Jak piszą media, w sumie Depar­tament Sprawiedliwości ziden­tyfikował 6 min (znów musi się pojawić sic!) stron dowodów. Do tej pory jednak udostępnił tylko 3,5 min stron, w tym około 180 tys. zdjęć i 2 tys. filmów. Strony zawierają łańcuchy wiadomości mejlowych, wiadomości tekstowe, wewnętrzne raporty śledcze, ar­tykuły prasowe i inne materiały powiązane z Epsteinem, w tym wyciągi bankowe, zapisy przele­wów bankowych, dzienniki lotów i podsumowania przesłuchań FBI. Katarska Al Jazeera zamieściła nawet na swej strome interneto­wej „wizualny przewodnik” dla tych, którzy „mają problem z po­ruszaniem się po aktach Epste­ina”. Wyliczyła też szereg grubych nazwisk widniejących w doku­mentach. O tych najsławniejszych prasa trąbi od kilku tygodni, stąd nie będę się powtarzał.

Przy takiej liczbie materiału za­chodzi uzasadnione podejrzenie, że może się tam znaleźć właści­wie każdy, kto chociażby otarł się, nawet nie o zwyrodnialca Ep­steina, ale np. o jego stróża noc­nego, który na pewno znajomym miliardera nie był, co trzeźwo za­uważył red. Michalkiewicz. Mia­łem kolegę, który na początku tego stulecia, czyli w czasie, gdy interes Epsteina działał pełną parą (przepraszam za nieintencjonalne uruchomienie nieprzy­zwoitego skojarzenia), kręcił się po Stanach, zatrudniony w firmie likwidującej azbestowe dachy. Może i, on „przechodzi w materia­łach”, jak określali esbecy obecność w ich aktach danej osoby, niekoniecznie zresztą inwigilo­wanej czy współpracującej.

Dlaczego o tym wspominam? Po pierwsze dlatego, aby się pochwa­lić, że miałem bardzo pracowitego znajomego, który rzeczywiście nie bał się żadnej pracy i Andrzej Duda (o którym piszę w innym miejscu w aktualnym wydaniu „WG”) mógłby się od niego uczyć, co to znaczy zarabiać na chleb pracą własnych rąk, i to dosłownie a nie w pyszałkowatej przenośni. Po drugie, aby uczulić Czytel­nika na zjawisko, o którym pisa­łem niedawno w tekście „Nie daj się zmanipulować”. Chodzi o tzw. przeciążenie poznawcze lub szum informacyjny. Przypomnę tylko, że „przeciążenie poznaw­cze” polega na przytłoczeniu jednostek nadmiarem informa­cji, złożonością lub sprzecznymi komunikatami, aby ograniczyć ich zdolność do krytycznej ana­lizy. Rządy wykorzystują ten me­chanizm, aby dezorientować lub zmęczyć ludzi, zwiększając praw­dopodobieństwo, że będą oni podporządkowywać się autory­tetom lub akceptować uprosz­czone narracje.

Głosy sceptyków

Niedawno na Off-Guardian po­jawił się tekst autorstwa dobrze nam znanego publicysty Kita Knightly’ego. Knightly jest sceptykiem. „Cała uwaga alterna­tywnych mediów została pochło­nięta przeglądaniem akt Epsteina w poszukiwaniu dowodów po­twierdzających wyobrażenia o sa­tanistycznych, syjonistycznych, demonicznych rytuałach krwi i zamienianiu małych dzieci w su­szone mięso”. To, według niego, jest szalone i może skompro­mitować media alternatywne, do tej pory dbające o to, aby nie ulegać naciskom mainstreamu i nie powielać histerycznym wie­ści mediów głównego nurtu. Jed­nocześnie autor przyznaje, że uważa, iż „Epstein jest/był agen­tem izraelskiego wywiadu”. Dla­czego „jest/był”, skoro miliarder już nie żyje? Bo Knightly nie jest co do tego przekonany. Uważa, że śmierć Epsteina mogła zo­stać sfingowana. Poza tym autor wyraża opinię, że wiele boga­tych i sławnych osób dopusz­cza się działalności pedofilskiej. Sądzi też, że „Akta Epsteina to po prostu wygenerowany przez sztuczną inteligencję zbiór bzdur, sfabrykowanych na podstawie sześciu lat płotek z czatów”.

Po cóż miałby ktoś to robić? Po pierwsze, aby wzmocnić ste­reotyp, wygodny dla tych, któ­rych dotyczy, że istnieje jakaś jedna infernalna sitwa, zbiera­jąca się raz na jakiś czas w okre­ślonym miejscu, aby decydować o kształcie świata, przy okazji re­laksując się w najbardziej wyuz­dany z wyuzdanych sposobów. Podczas, gdy „rząd światowy” to jest raczej system sitw, z których każda chce pociągać jak najwię­cej sznurków władzy, co czasami wywołuje między nimi konflikt. Wówczas mamy do czynienia z resetem. Tak jak teraz.

Po drugie, aby zgasić ducha – im nikt nic nie zrobi. Bo przecież chyba nikt się nie spodziewa, że zaczną toczyć się rzetelne śledz­twa, a w ich wyniku głowy wspo­mnianych „grubych” nazwisk.

Kit Knighty pisał: „Martwi mnie, w jakim kierunku może pójść ta gorączkowa mentalność polowania na czarownice lub ja­kie przerażające prawa czy za­sady mogą zostać uchwalone na ostatnich stronach gazet, pod­czas gdy Epstein będzie domi­nował na pierwszych stronach”. To jest trzeci powód, może naj­ważniejszy, całego zamiesza­nia z materiałami Epsteina – aby w urojonym, choć gigantycznym, lupanarze schować wpraw­dzie mniejszy, ale za to realnie istniejący dom schadzek i wy­wołać ogólny chaos, w którym można „piec swoje półgęski ide­owe”, czyli przygotowywać nam kolejną smaczną niespodziankę, o rozmiarach „kowidowych”. Albo i większych.

Szum zeschłych liści

Ledwo akta ujrzały światło dzienne, pojawiły się w mediach informacje, że wiele z nich zo­stało spreparowanych przez Al. Kanadyjska stacja CP24 podała, że wiele zdjęć i dokumentów z akt Epsteina jest zasłoniętych czar­nymi ramkami, a niektórzy wy­korzystują sztuczną inteligencję, aby ujawnić, co kryje się za tymi zaciemnionymi fragmentami. W rezultacie jednak powstają i rozpowszechniane są fałszywe informacje i fałszywe obrazy. Giancarlo Fiorella, dyrek­tor ds. badań i szkoleń w grupie dziennikarzy śledczych Bellingcat, powiedział w wywiadzie dla CTV News Channel, że Grok, na­rzędzie sztucznej inteligencji dla platformy społecznościowej X, jest używane do odświeżania i usuwania fragmentów obrazów związanych z aktami Epsteina. Podobno z 31 próśb złożonych między 30 stycznia a 5 lutego przez osoby próbujące użyć Groka do odświeżania obrazów z akt Epsteina, 27 doprowadziło do utworzenia fałszywych obra­zów, powiedział Fiorella.

Inną konsekwencją stosowa­nia narzędzi sztucznej inteli­gencji jest tworzenie fałszywych zdjęć, a akta Epsteina nie zostały oszczędzone. Wiele fałszywych fotografii zostało stworzonych za pomocą sztucznej inteligencji, aby pokazać Epsteina w towarzy­stwie światowych przywódców, takich jak Mohammed bin Salman Al Saud, następca tronu

Arabii Saudyjskiej, i burmistrz Nowego Jorku Zohran Mamdani jako dziecko.

„Niestety, jak w każdej innej gło­śnej sprawie, wraz z pojawieniem się platform generowanych przez sztuczną inteligenqę, widzimy wiele fałszywych obrazów, które wyglądają bardzo realistycznie” – powiedział Fiorella. „Niektóre z nich są nie do odróżnienia od autentycznych i, jak już wspo­mniałam, są kompletnymi sfa­brykowanymi obrazami”.

W Internecie jest dostępnych wiele różnych narzędzi, za po­mocą których można tworzyć re­alistyczne, ale fałszywe obrazy. „Wystarczy wpisać opis tekstowy tego, co chcesz zobaczyć” – po­wiedział dyrektor Bellingcat.

NDTV, indyjskie przedsiębior­stwo medialne, informowało że fałszywe zdjęcia przedstawiały nie tylko młodego Mamdaniego w to­warzystwie Epsteina, ale też Mirę Nair, matkę burmistrza, która jest nagradzanym filmowcem.

NewsGuard, firma zajmująca się m.in. wykrywaniem fałszywek w Internecie, powołała się na analizę zdjęć przeprowadzoną przy użyciu narzędzia Google’a, opartego na sztucznej inteligencji Gemini, w wyniku której wykryto SynthID, czyli niewidoczny znak wodny, mający za zadanie iden­tyfikować treści tworzone przez sztuczną inteligencję. Badacze zjawiska dezinformacji od dawna wyrażają obawy dotyczące braku wiarygodności chatbotów opar­tych na sztucznej inteligencji jako narzędzi weryfikacji faktów. Nawet Putin postanowił sko­rzystać z nadarzającej się okazji, jaką był szum w ulu wywołany ujawnieniem akt. Rzeczniczka MSZ Rosji Maria Zacharowa w kuriozalny sposób skomento­wała ustalenia pięciu europej­skich krajów, z których wynika, że rosyjski opozycjonista Alek­siej Nawalny został śmiertelnie otruty. Zdaniem propagandystki Kremla, Zachód swoimi oświad­czeniami próbuje odwrócić uwagę od ujawnionych akt Jeffreya Epsteina.

Jeśli dodamy do tego, że prezy­dent Trump ma odpalić kolejną petardę w postaci odtajnienia do­kumentów dotyczących UFO?

Kongresmen Thomas Massie (republikanin z Kentucky) skry­tykował 19 lutego prezydenta Do­nalda Trumpa za ogłoszenie ujawnienia rządowych dokumen­tów dotyczących Obcych. Określił tę decyzję jako próbę odwrócenia uwagi od dokumentów Epsteina. „Użyli najskuteczniejszej broni masowej dezorientacji, ale doku­menty Epsteina nie znikną” – na­pisał Massie w poście na X.

Czy nie będzie w końcu tak jak w balladzie Andrzeja Waligór­skiego „Polski kryminał”, kiedy to „po wyjściu z kina się zakładano, kto był mordercą, a kto ofiarą’?

publikuje: Aron Kohn Izrael Hajfa