Hebrew Date: 1/24/5780 > Strona główna Aktualności
Aktualności
Ze skarbnicy midraszów i agad PDF Drukuj Email
Ocena użytkowników: / 7
SłabyŚwietny 
Wpisany przez Isaak Kohn   
Poniedziałek, 23 Grudzień 2013 07:46

Rywka i Jakub

Sprawa błogosławieństwa nie wychodziła Rywce z głowy. Rozważała: „Ezaw z całą pewnością nie zasługuje na błogosławieństwo Icchaka. Dopuścił się w stosunku do ojca zwyczajnego oszustwa. Udawał przed nim pobożnego i dobrego człowieka. Trzeba coś takiego zrobić, aby jego kłamstwa wyszły na jaw.”

Ostatnio zmieniany w Poniedziałek, 23 Grudzień 2013 07:55
Więcej…
 
Sukot (hebr. Święto Szałasów lub Kuczek) PDF Drukuj Email
Wpisany przez Samuel   
Niedziela, 22 Grudzień 2013 10:36

Z cyklu: Charakterystyka świąt żydowskich po kątem historycznym, obyczajowym i liturgicznym.

Dni Grozy kończą się świętem Jom Kipur dnia 10 miesiąca tiszri, a już dnia 14 tegoż miesiąca jest wigilia kolejnego święta żydowskiego zwanego Sukot. Na kilka dni przed jego rozpoczęciem, mieszkańcy każdego domu zamieszkałego przez Żydów budowali szałas z desek, pokrywając go gałęziami jodły lub świerku (hebr. Schach). W zbudowanym szałasie (kuczkach) Żydzi spożywają, wszystkie potrawy przez cały czas trwającego 9 dni święta (wliczając w to 5 dni tzw. „wolnych Świąt” (hebr. „Chol Hamoed”). Święto Sukot rozpoczyna się dnia 15 miesiąca Tiszri, czyli pod koniec września lub na początku października. Tylko pierwszy i drugi dzień tego święta oraz ósmy i dziewiąty mogą być uważane za samodzielne święta. Pięć środkowych dni, wśród których ostatni zwany „Hoszana Rabah” występuje bardziej samodzielnie, nazywają się Chol Hamoed (hebr. Wolne dni lub wolne święta).

Więcej…
 
Dzieje faryzeuszów na tle historii Palestyny PDF Drukuj Email
Wpisany przez Issaak Kohn   
Niedziela, 22 Grudzień 2013 10:29

Historyczne tendencje faryzeizmu sięgają, okresu, kiedy Żydzi powrócili z niewoli babilońskiej i rozpoczęli odbudowę gminy jerozolimskiej. Trzeba jednakże stwierdzić, że religijna partia faryzeuszów wyrosła historycznie w zorganizowanym charakterze jako oddzielne stronnictwo w związku z powstaniem machabejskim w II wieku p.n.e. Tradycje rozwoju świeckiego ruchu nauki Tory sięgają więc okresu perskiego w historii Palestyny i były kontynuowane w okresie hellenistycznym i rzymskim. Chociaż właściwa historia ruchu faryzejskiego rozciąga się od czasów powstania machabejskiego do okresu klęski powstania żydowskiego z lat 66—73 n.e., to jednak wydaje się konieczne nakreślenie poprzedzających ją tradycji protofaryzejskich. Należy przy tym wskazać na fakt, że rola historyczna faryzeizmu sięga znacznie dalej, niż czasy klęski powstania w 70 roku n.e., gdyż to właśnie faryzeusze dali impuls do odrodzenia judaizmu i obrony żydowskich tradycji narodowo-religijnych. Oto próba rekonstrukcji głównych etapów faryzeizmu.

Ostatnio zmieniany w Poniedziałek, 23 Grudzień 2013 07:46
Więcej…
 
Synagoga PDF Drukuj Email
Wpisany przez Janusz Baranowski   
Piątek, 20 Grudzień 2013 10:35

Pierwotnie wiara żydowska była ściśle związana z obrzędami w Świątyni. Składanie ofiar — posługa ołtarza — było na początku sposobem wyrażania oddania Bogu, ale posługa serca, czyli modlitwa, polegająca jedynie na wypowiadaniu słów, istniała równolegle wraz z obrzędem składania ofiar.

Więcej…
 
Charakterystyka świąt żydowskich po kątem historycznym, obyczajowym i liturgicznym PDF Drukuj Email
Wpisany przez Samuel   
Piątek, 20 Grudzień 2013 10:20

Bogatym źródłem historii w ogóle, zwłaszcza historii kultury żydowskiej, stanowią święta żydowskie, ich obrządek, liturgia oraz tradycje, obyczaje i zwyczaje, które narastały i były modyfikowane poczynając od starożytności i kończąc w czasach najnowszych. Modyfikacje, o których mowa, wiążą się przede wszystkim z rozwojem cywilizacji ludzkiej, z sytuacją społeczno-polityczną ludu Izraela w poszczególnych okresach państwowości tego narodu, a potem w okresach jego rozproszenia (diaspory).

Święta żydowskie związane z kulturą materialną i obyczajową Żydów, a także ich strukturą społeczną, stanowią jednocześnie integralny składnik twórczości literackiej, a nieraz nawet szczytowy jej wyraz. Dla przykładu wystarczy wymienić taką księgę TANACEu (hebr. Tora, Newiim, Ktuwim - Pięcioksiąg, Prorocy, Pisma Święte), o przeznaczeniu liturgicznym, jak „Sir Haszirim” (hebr. „Pieśń nad Pieśniami), poemat miłosny sprzed 22 wieków odmawiany w święto Pesach (hebr. Pascha) lub równię starowieczny „Kohelet” odczytywany w święto „Sukot” (hebr. Święto „Szałasów”), księga rozmyślań i sentencji o wiecznym przemijaniu i inne.

Liturgia żydowska jak i rozległy zespół rytuału świątecznego zawierają wyraźny kontekst społeczny, dochodzą w nich do głosu treści humanistyczne oraz plebejskie, mocne akcentowanie różnicy dzielącej dobro od zła, prawdę od nieprawdy, wolność od niewoli. Ten ostatni aspekt występuje szczególnie wyraziście w „Hagadzie Pesachowej” (hebr. „Opowieść Pesachowa"), której głównym motywem jest wyzwolenie plemion izraelskich spod panowania władców starożytnego państwa Micraim (hebr. Egiptu).

Szabat (hebr. Sobota)

Żydowski Szabat, siódmy dzień tygodnia, to uwieńczony przez Boga dzień odpoczynku. Pochodzenie tego święta tkwi w mrokach dziejów ludzkości. Według niektórych badaczy, Szabat wiąże się z czterema fazami (kwadrami) księżyca, według innych z siedmioma planetami. W każdym bądź razie u źródeł Szabatu leżą nadal nie wyjaśnione jeszcze związki, bez względu na ogromną różnicę, jaka istnieje między Szabatem babilońskim i judejskim. Naród Izraela traktował go — tak jak wszędzie — w kategoriach religijno-obyczajowych. Całe bogactwo dobra i szczęścia, jakie świat posiada w swoim cotygodniowym i świątecznym odpoczynku, zawdzięcza wyłącznie synom Izraela, a nie Babilonii.

Ostatnio zmieniany w Niedziela, 22 Grudzień 2013 10:32
Więcej…
 
<< Początek < Poprzednia 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 Następna > Ostatnie >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL